Skip to main content

नुवाकोटको कोरोना भाइरस सम्बन्धि पछिल्लो तथ्यांक वेवसाइटमा राख्ने कोड

वेवसाइटमा राख्ने कोड


<iframe class="covid19" frameborder="0" height="340" src="https://dabalikhabar.com/covid19nepal/index.html" width="100%">
    </iframe>
<style media="screen" type="text/css">
.covid19 {width:100%; height: 340px; overflow:hidden;}
@media only screen and (max-width: 960px) {
  .covid19 { height: 425px;}
}
</style>

Comments

Popular posts from this blog

विदुर खानेपानी तथा सरसफाई उपभोक्ता समितिको अध्यक्ष पदको मत गणनाको नतिजा

 

भीभीआईपीको सुरक्षा व्यवस्थापन र पत्रकारिता

राजा ज्ञानेन्द्र शाह पत्रकार रुपा अर्यालको गुनासो सुन्दै । फोटो: सुनील श्रेष्ठ  गोरखामा कुल पूजा गरेर फर्केका राजा ज्ञानेन्द्र शाह धदिङ-नुवाकोट हुँदै काठमाडौ फर्कने योजना अनुसार चैत १० गते करीब ५:१७ बजे विदुर नगरपालिका-४ मा रहेको होटल वाटर टावरमा आरामको लागि आएका थिए । सोहिक्रममा राजा मनपराउने नागरिकले स्वागत, आशिर्वाद र दर्शनको लागि बालकदेखि वृद्धवृद्धा लस्करमा बसेका थिए ।  आफै सवारीसाधन हाँकेर आएका राजा ज्ञानेन्द्र लस्करमा बसेका बीचमा आएर सवारीसाधन रोके । लस्कर पछाडी भएर बसेका नागरिकलाई भेट्न पछाडी पुगेर भेट्न थाले । अब सुरु भएको सुरक्षाको पाटो।  जुन सुरक्षा जहाँ सवारीसाधन रोके त्यहीँबाट अगाडी बढ्ने थियो तर त्यसो गरेपछि भीभीआईपीको सुरक्षा तलमाथि भयो । सोहिअनुसार अङ्गरक्षक सुरक्षामा खटे। पत्रकारहरु क्यामेरा र मोबाईल लिएर फोटो, भिडिओ खिच्न थाले । हुल सरह रहेको माहोलमा अङ्गरक्षकहरुले धकल्दै राजाको बाटो अगाडी बढाउँदै आए । पत्रकारहरु पनि सोहिअनुसार बढ्दै आए । अनि अङ्गरक्षक पछाडी रहेका सबैलाई धकले । धकल्ने क्रममा एक महिला पत्रकारलाई छुन पुगे (उनका अनुसार ब्याड टच), ...

बाल लघुकथा: गोठालो र दुग्देश्वर महादेव

  एउटा सुन्दर गाउँ थियो, जहाँ चारैतिर हरिया पहाड र कलकल बग्ने तादी नदी थियो। त्यो गाउँको छेउमा एउटा अग्लो र विशाल चट्टान थियो, जसको टुप्पोमा पुग्न धेरै गाह्रो थियो। त्यही गाउँमा वासु तामाङ भन्ने एक इमान्दार र सोझो गोठालो बस्थे। वासुको एउटी ज्यादै प्यारी र असल गाई थिई, जसलाई उनी हरेक दिन नजिकको जंगलमा चराउन लैजान्थे। एकपटकको कुरा हो, वासु आफ्नी गाईलाई लिएर गोठालो जाँदै थिए। खेल्दा-खेल्दै गाई कता हराई, उनले पत्तै पाएनन्। वासुले दिनभरि जताततै खोजे, "मेरी गाई, मेरी प्यारी गाई!" भनेर बोलाए, तर गाई कतै भेटिइन। उनी साह्रै निराश भएर साँझपख घर फर्के। राति वासु सुतिरहेका बेला एउटा अचम्मको सपना देखे। सपनामा एकजना तेजिलो मुहार भएका जोगी बा प्रकट हुनुभयो। जोगी बाले वासुलाई भन्नुभयो, "गोठालो, तिमी निराश नहोऊ। तिम्रो गाई हराएको छैन। ऊ त त्यो अग्लो भिरको पहरोमाथि छ। त्यो ठाउँमा तिमीले हरेक दिन पूजा गर्नुपर्छ र मेला लगाउनुपर्छ।" जोगी बाले यो कुरा भन्नुभएको दिन मंसिर महिनाको चर्तुदशीको रात थियो। भोलिपल्ट बिहानै वासु तामाङ सपनामा भनेजस्तै त्यो अग्लो भिर भएको ठाउँमा गए। भिरमा चढ्न त गा...